Als freelancer stap je in de wereld van het ondernemerschap met de verwachting dat afspraken helder, zakelijk en conform de wet verlopen. De praktijk leert helaas dat internationale Business-to-Process Outsourcing (BPO) partijen en hun opdrachtgevers freelancecontracten steeds vaker misbruiken als dekmantel voor sociale dumping en premieontduiking.
Hoe het begon: De belofte
Het patroon is consistent: via gerichte wervingscampagnes op sociale media worden meertalige thuiswerkers gezocht voor klantenserviceprojecten op de Belgische markt. De advertenties beloven een vast tarief, zoals te zien is op de bijgevoegde screenshot: “€10 netto per uur”. Voor een startende zelfstandige of iemand die flexibel vanuit het buitenland wil werken, klinkt dit als een overzichtelijke en zekere inkomstenbron.
De fiscale valstrik
De juridische en fiscale realiteit is echter onverbiddelijk: binnen een legitieme B2B-overeenkomst is het technisch noch wettelijk mogelijk om een “netto” uurtarief af te spreken. Een freelancer factureert bruto omzet. De belastingdiensten en sociale verzekeringsbanken in het land van waaruit de freelancer werkt (of dat nu Duitsland, Griekenland of Polen etc. is) kennen geen netto-tarieven voor ondernemers.
Het voordeel van deze constructie ligt volledig bij de opdrachtgevende partijen. Voor hen is het wél een vastgezet netto-tarief: zij betalen een vast laag bedrag per uur, dragen geen cent werkgeverslasten af, betalen nul sociale premies en schuiven alle ondernemersrisico’s af. De freelancer ontvangt het bedrag bruto, en mag achteraf zelf de inkomstenbelasting en lokale premies ophoesten. Onder de streep blijft er vrijwel niets over van de beloofde vergoeding.
Hoe het eindigde: Gezag en intimidatie
Naast de fiscale onmogelijkheid van het uurtarief, vertonen deze projecten alle kenmerken van schijnzelfstandigheid. Er worden strikte urenroosters opgelegd (flexibele inzetbaarheid tussen 08:00 en 20:00 uur, van maandag tot en met zaterdag) en er worden specifieke hardware-eisen gesteld. Er is sprake van een duidelijke gezagsverhouding.
Wanneer een freelancer vervolgens vasthoudt aan de contractuele bepalingen—zoals de afgesproken opzegtermijn bij beëindiging—blijkt hoe wankel de constructie is. In dit praktijkgeval werd de toegang tot de systemen per direct en zonder waarschuwing geblokkeerd via een informele WhatsApp-notificatie van een teamleider. Documenten, waaronder het getekende contract, worden sindsdien structureel gegijzeld om administratieve controles te bemoeilijken. Pogingen om de contractuele opzegvergoeding op te eisen, werden beantwoord met dwingende schikkingsvoorstellen om de claim te halveren. Toen dit werd geweigerd, volgden onmiddellijk agressieve juridische dreigementen wegens vermeende “reputatieschade” om de situatie monddood te maken.
Actuele status
Het zwijgen is echter doorbroken. De illegale aard van deze specifieke constructie en de wervingspraktijken worden op dit moment officieel onderzocht door bevoegde autoriteiten in meerdere Europese lidstaten, waaronder de Belgische Economische Inspectie, de Duitse douane (FKS) en de Poolse Arbeidsinspectie (PIP).
Dit dossier is nog volop in beweging en er wordt achter de schermen actief gewerkt aan verdere stappen om deze grensoverschrijdende uitbuiting te stoppen. Wees als freelancer gewaarschuwd: als een B2B-opdracht een “netto” uurloon belooft en de plichten van een werknemer eist, bescherm dan je onderneming en ga er niet op in.
LINKEDIN Post
